"Αν είσαι Υιός του Θεού, ελέησε τον Ιούδα..." ΑΓΙΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΑΧΡΙΔΟΣ

ΑΓΙΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΑΧΡΙΔΟΣ

«Αν είσαι Υιός του Θεού πολυεύσπλαχνος, ελέησε τον Ιούδα και τον Κάιν και όλους
τους μεγάλους αμαρτωλούς και εγώ
θα σε προσκυνήσω!»

(Απάντηση του Αγίου Νικολάου Αχρίδος σε κάποιον που θεωρούσε τον εαυτό του πιο ελεήμων από τον Θεό)

Εσύ θα ήθελες, να ελεήσει ο Θεός όλους τους α­μαρτωλούς κατά τη Φοβερή Του Κρίση. Πάλι εκπειράζεις τον Χριστό όπως τον πείραξε εκείνος ο Αντίθεος επάνω στο Όρος των Πειρασμών; «Αν είσαι Υιός του Θεού πολυεύσπλαχνος, ελέησε τον Ιούδα και τον Κάιν και όλους τους μεγάλους αμαρτωλούς και εγώ θα σε προσκυνήσω!».

Έτσι μπορεί να εκφραστεί με λόγια ο πειρασμός του Χριστού από εσένα. Όμως σε τούτο, μονάχα ο ίδιος ο Κύριος θα μπορούσε να σου απαντήσει: μήπως Εγώ δεν φάνηκα αρκετά ελεήμων όταν από την αιώνια δόξα Μου, κατέβηκα στο σκοτά­δι των ανθρώπων και παρέδωσα ολόκληρο τον Εαυτό Μου θυσία υπέρ των ανθρώπων; Πώς να ελεήσω αυ­τούς που ποτέ τους δεν ζήτησαν το έλεος από Εμένα, που μέχρι την τελευταία τους ανάσα περιφρονούσαν το έλεος που τους προσέφερα, αυτούς που έχυναν σαν νερό το αίμα των πιστών Μου ακολούθων, που ως το τέλος έμειναν πιστοί δούλοι του σατανά;

Πώς τώρα τούτο, οι θνητοί άνθρωποι να συγκρι­θούν στο έλεος με τον Παντελεήμονα Θεό και ακόμα, να καμώνονται περισσότερο εύσπλαχνοι από τον Θεό; Ερεύνησε καλά τον εαυτό σου και δες πόσο περιορι­σμένο και μηδαμινό είναι το έλεος των ανθρώπων. Ε­ξέτασε αν εσύ θα συγχωρούσες εύκολα έναν φίλο ο οποίος θα ορκιζόταν τρεις φορές ότι δεν σε γνωρίζει; Ή αν θα συγχωρούσες τον άνθρωπο ο οποίος με ένα ξίφος στο χέρι θα καταδίωκε τους συγγενείς σου μέ­χρι εξολόθρευσης; Ή εκείνον που θα ειρωνευόταν ό­λα όσα είναι για σένα τα πιο ιερά;

Ο Κύριος Ιησούς Χριστός όμως, συγχώρησε τον Πέτρο που Τον αρνήθηκε τρεις φορές, τον Σαύλο που κατεδίωκε τους ακολούθους Του, τους συγγενείς Του. Συγχώρησε και τον Αυγουστίνο που περιφρονούσε τα ιερά των Χριστιανών. Συγχώρησε όλους εκείνους που μετανόησαν με την καρδιά τους και μετέστρεψαν την έχθρα τους σε ζήλο για το Θεό και τα ιερά του Θεού.

Αυτός θα συγχωρήσει ακόμα και στη Φοβερή Κρίση, όλους τους αμαρτωλούς που και την ώρα ακόμα του θανάτου μετανόησαν για τις ανομίες τους, αναγνώρι­σαν το Χριστό σαν Υιό του Θεού και έκραξαν προς Αυτόν για σωτηρία. Θα συγχωρήσει και εκείνους οι οποίοι στο Όνομά Του έδειξαν τόσο έλεος σε τούτη τη ζωή ώστε να προσφέρουν ένα ποτήρι κρύο νερό σε έναν από τους ελαχίστους ακολούθους Του.

Μα όλα τούτα δεν είναι αρκετά σε εκείνους που εκπειράζουν το Θεό! Δεν είναι αρκετά σ' αυτούς οι οποίοι, δε γεύτηκαν ούτε τι σημαίνει να συγχωρείς ού­τε και τι σημαίνει να μετανοείς. Αυτούς που δεν γνω­ρίζουν ότι το έλεος του Θεού υπερβαίνει τη δική μας διάνοια. Μήτε και ξέρουν πόσο βαθιές είναι οι πλη­γές του Χριστού για χάρη του ανθρωπίνου γένους.

Αυτοί θα ήθελαν, να αναμείξει ο Θεός το Βασί­λειο του αιωνίου Φωτός με το σκοτάδι και έτσι να γί­νει ένα μείγμα καλού και κακού στον ουρανό όπως υ­πάρχει και πάνω στη γη. Θα ήθελαν, ο Κάιν και ο Ιούδας και όλοι οι αδελφοκτόνοι, οι ειδωλολάτρες, οι αιμοχαρείς, οι ακόλαστοι, οι λωποδύτες, οι ειρωνευόμενοι τα ιερά, οι χλευαστές του Θεού όλοι, όλοι οι α­μετανόητοι κακοποιοί, να σταθούν στα δεξιά του Χριστού κατά την τελική Κρίση, μαζί με τους Αγίους, τους μάρτυρες και τους δικαίους και στην αριστερή πλευρά Του να μην υπάρχει κανένας!

Είναι αυτό δικαιοσύνη; Είναι δίκαιο να δοθεί, σε εκείνους που και το βράδυ ακόμη δεν μπήκαν στο χω­ράφι του Οικοδεσπότου προς εργασία, ο ίδιος μισθός με αυτούς που εργάστηκαν όλη την ήμερα; Είναι αυτό ευσπλαχνία, το να ανακατέψουμε δηλαδή το φως με το σκοτάδι, την αλήθεια με το ψέμα, το σιτάρι με την ήρα;

Αλλά, ω άνθρωπε, ποιος είσαι συ που θα διδάξεις τη δικαιοσύνη σε Εκείνον που θέσπισε το δίκαιο; Που θα υπενθυμίσεις το έλεος σ' Αυτόν που από έλε­ος για τον άνθρωπο παραδόθηκε να σταυρωθή στο Σταυρό; Γονάτισε μπροστά στην αγία Του δικαιοσύνη και τα δυσθεώρητα βάθη της ευσπλαχνίας Του και βόησε: Παντελεήμων, ελέησον και σώσον με τον αμαρτωλόν!

Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς
Επισκόπου Αχρίδος 1956

ΕΜΠΝΕΥΣΜΕΝΑ ΚΕΙΜΕΝΑ
ΟΡΘΟΔΞΟΞΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΤΗΤΟΣ 
ΕΚΔΟΣΕΙΣ "ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΚΥΨΕΛΗ"
ΤΗΛ: 2310212659

Άγιος Ιωάννης Χρυσόστομος: Γιατί ο Χριστός δεν άλλαξε τον Ιούδα;

Άγιος Ιωάννης Χρυσόστομος

Γιατί ο Χριστός δεν άλλαξε τον Ιούδα;

«Τότε, ἀφοῦ πῆγε στοὺς ἀρχιερεῖς ἕνας ἀπὸ τοὺς δώδεκα, ὁ Ἰούδας ὁ Ἰσκαριώτης, εἶπε, τί θέλετε νὰ μοῦ δώσετε γιὰ νὰ σᾶς τὸν παραδώσω;»[…]

Καὶ ἀκριβῶς ὅταν ἡ πόρνη μετανοοῦσε, ὅταν καταφιλοῦσε τὰ πόδια τοῦ Κυρίου, τότε πρόδιδε τὸ Δάσκαλο ὁ μαθητής. Γι’ αὐτὸ εἶπε «τότε», γιὰ νὰ μὴν κατηγορήσεις γιὰ ἀδυναμία τὸ Δάσκαλο, ὅταν βλέπεις τὸν μαθητή του νὰ τὸν προδίδει. Γιατί τόσο μεγάλη ἦταν ἡ δύναμη τοῦ Δασκάλου, ὥστε νὰ πείθει νὰ Τὸν ἀκολουθοῦν ἀκόμη καὶ οἱ πόρνες.

Θὰ ἀναρωτιόταν ὅμως κανείς, Ἐκεῖνος ποὺ εἶχε τὴ δύναμη νὰ μεταστρέφει τὶς πόρνες καὶ νὰ τὶς κάνει νὰ Τὸν ἀκολουθοῦν, δὲν κατάφερε νὰ κερδίσει τὴν ἀγάπη τοῦ μαθητῆ του; Εἶχε τὴ δύναμη νὰ κερδίσει τὸ μαθητή, ἀλλὰ δὲν ἐπιθυμοῦσε νὰ τὸν μεταβάλει ἀναγκαστικὰ στὸ καλό, οὔτε μὲ τὴ βία νὰ τὸν προσελκύσει κοντά Του. «Τότε, ἀφοῦ πῆγε». Καὶ τὸ «ἀφοῦ πῆγε» αὐτὸ δὲν στερεῖται κάποιας σημασίας. Γιατί δὲν κάλεσαν οἱ ἀρχιερεῖς τὸν Ἰούδα, οὔτε ἀναγκάστηκε, οὔτε ὑποχρεώθηκε, ἀλλὰ ὁ ἴδιος μόνος του κι ἐλεύθερα γέννησε τὴν πονηρὴ αὐτὴ σκέψη κι ἔβγαλε αὐτὴ τὴν ἀπόφαση, χωρὶς νὰ ἔχει κανέναν σύμβουλο σ’ αὐτὸ τὸ πονηρό του ἔργο. «Τότε, ἀφοῦ πῆγε …; ἕνας ἀπὸ τοὺς δώδεκα».

Τί σημαίνει τὸ «ἕνας ἀπὸ τοὺς δώδεκα»; Καὶ αὐτὸς ὁ λόγος «ἕνας ἀπὸ τοὺς δώδεκα» δείχνει πὼς ἡ κατηγορία τοῦ Ἰούδα εἶναι πολὺ μεγάλη. Γιατί ὁ Ἰησοῦς εἶχε καὶ ἄλλους μαθητές, ἑβδομήντα συνολικά. Ἀλλὰ ἐκεῖνοι βρίσκονταν σὲ δεύτερη θέση καὶ δὲν ἀπολάμβαναν τόση τιμή, οὔτε εἶχαν τόση οἰκειότητα μὲ τὸν Διδάσκαλο, οὔτε γνώριζαν τόσο τὰ μυστικὰ Του ὅσο οἱ δώδεκα. Αὐτοὶ προπάντων ἦταν οἱ ἐκλεκτοί, αὐτοὶ ἀποτελοῦσαν τὸν στενὸ κύκλο τοῦ Βασιλιᾶ, αὐτοὶ ἀποτελοῦσαν τὴν ὁμάδα ποὺ ἦταν κοντὰ στὸ Δάσκαλο, καὶ ἀπὸ αὐτὴν ξεπήδησε ὁ Ἰούδας.

Γιὰ νὰ μάθεις, λοιπόν, ὅτι δὲν Τὸν πρόδωσε ἁπλῶς κάποιος ἀπὸ τοὺς μαθητές Του, ἀλλὰ ἕνας ἀπὸ τοὺς ἐκλεκτούς Του, γι’ αὐτὸ ἀναφέρει ὁ Εὐαγγελιστὴς τὸ «ἕνας ἀπὸ τοὺς δώδεκα». Καὶ δὲ ντρέπεται ὁ Ματθαῖος νὰ τὸ ἀναφέρει. Ἀλλὰ γιὰ ποιὸ λόγο νὰ ντραπεῖ; Τὸ ἀναφέρει γιὰ νὰ μάθεις πὼς παντοῦ καὶ πάντα λένε οἱ Εὐαγγελιστὲς τὴν ἀλήθεια καὶ δὲν ἀποκρύπτουν τίποτα, ἀκόμη καὶ αὐτὰ ποὺ θεωροῦνται ἀξιοκατάκριτα. Γιατί αὐτὰ ποὺ φαίνονται πὼς εἶναι ἀξιοκατάκριτα, αὐτὰ ἀποδεικνύουν τὴ φιλανθρωπία τοῦ Κυρίου. Ὅτι δηλαδὴ προσέφερε τόσα πολλὰ ἀγαθὰ στὸν προδότη, τὸ ληστή, τὸν κλέφτη (τὸν Ἰούδα) καὶ συνέχιζε μέχρι τὴν τελευταία στιγμὴ νὰ τὸν ἔχει κοντά Του. Καὶ μάλιστα τὸν νουθετοῦσε καὶ τὸν συμβούλευε καὶ τὸν φρόντιζε μὲ κάθε τρόπο.

Ἂν ἐκεῖνος δὲν ἔδινε σημασία, δὲν φταίει ὁ Κύριος. Καὶ μάρτυρας εἶναι ἡ πόρνη, καὶ μὴ πολυπαίρνεις θάρρος προσέχοντας τὸν Ἰούδα. Γιατί καὶ τὰ δύο αὐτὰ εἶναι ὀλέθρια, καὶ τὸ ὑπέρμετρο θάρρος καὶ ἡ ἀπελπισία (ἀπόγνωση). Γιατί τὸ ὑπέρμετρο θάρρος κάνει νὰ πέσει κάτω αὐτὸς ποὺ στέκεται ὄρθιος, καὶ ἡ ἀπελπισία ἐμποδίζει νὰ σηκωθεῖ αὐτὸς ποὺ ἔχει πέσει. Γι’ αὐτὸ καὶ ὁ Παῦλος συμβούλευε λέγοντας: «Αὐτὸς ποὺ νομίζει πὼς στέκεται, ἂς προσέχει μὴν πέσει».

Ἔχεις τὰ παραδείγματα καὶ τῶν δύο πῶς ἔπεσε δηλαδὴ ὁ μαθητής, ποὺ νόμιζε πὼς στεκόταν ὄρθιος, καὶ πῶς σηκώθηκε ἡ πόρνη ποὺ εἶχε πέσει. Ἡ σκέψη μας εὔκολα παρασύρεται καὶ ἡ θέλησή μας εἶναι εὐμετάβλητη. Γι’ αὐτὸ πρέπει νὰ διαφυλάσσουμε καὶ νὰ ὀχυρώνουμε τὸν ἑαυτό μας ἀπὸ παντοῦ.[…]

Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος: Ούτε το αίμα του μαρτυρίου δεν ξεπλένει την αμαρτία του σχίσματος στην Εκκλησία!

Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου

Οὔτε τὸ αἷμα τοῦ μαρτυρίου δὲν ξεπλένει τὴν ἁμαρτία τοῦ σχίσματος στὴν Ἐκκλησία!

Ἕνα συγκλονιστικὸ κείμενο - μνημεῖο! (Ὁμιλία ΙΑ στὴν πρὸς Ἐφεσίους Ἐπιστολή)

Ἐὰν λοιπὸν θέλωμεν νὰ ἀπολαμβάνωμεν τὸ Πνεῦμα τὸ ὅποιον ἔρχεται ἀπὸ τὴν κεφαλήν, ἂς εἴμεθα στενὰ συνδεδεμένοι μεταξύ μᾶς.

Διότι δύο τρόποι ἀποκοπῆς ἀπὸ τὸ σῶμα τῆς Ἐκκλησίας ὑπάρχουν· ὁ ἕνας, ὅταν ψυχράνωμεν τὴν ἀγάπην, ὁ δεύτερος δέ, ὅταν τολμήσωμεν πράγματα ποὺ εἶναι ἀνάξια νὰ γίνωνται εἰς ἐκεῖνο τὸ σῶμα, διότι καὶ μὲ τοὺς δύο αὐτοὺς τρόπους χωρίζομεν τοὺς ἑαυτούς μας ἀπὸ τὸ πλήρωμα τῆς Ἐκκλησίας. Ἐὰν δὲ ἐμεῖς, ποὺ ἔχομεν ταχθῆ νὰ οἰκοδομῶμεν καὶ ἄλλους εἰς αὐτό, πρῶτοι γινώμεθα ἐμεῖς αἴτιοι διὰ ν’ ἀποσχίζωνται ἀπὸ αὐτήν, τί δὲν θὰ πάθωμεν;

Τίποτε δὲν θὰ ἠμπορέση νὰ διαιρέση τόσον εὔκολα τὴν Ἐκκλησίαν, ὅσον ἡ φιλαρχία, τίποτε δὲν παροξύνει τόσον τὸν Θεόν, ὅσον τὸ νὰ διαιρεθῆ ἡ Ἐκκλησία. Καὶ ἂν ἀκόμη ἔχωμεν πράξει ἄπειρα καλά, δὲν θὰ καταδικασθῶμεν ὀλιγώτερον ἀπὸ αὐτοὺς οἱ ὁποῖοι διεμέλισαν τὸ σῶμα του, ἐμεῖς οἱ ὁποῖοι διαιροῦμεν τὸ ἐκκλησιαστικὸν πλήρωμα.

Διότι ἐκεῖνο μὲν ἔγινε πρὸς ὄφελος τῆς οἰκουμένης, ἂν καὶ δὲν τὸ ἔκαναν ἀπὸ αὐτὸν τὸν σκοπόν, αὐτὸ ὅμως εἰς τίποτε πουθενὰ δὲν χρησιμεύει, ἀλλ’ εἶναι μεγάλη ἡ βλάβη.

Αὐτὰ δὲν λέγονται μόνον πρὸς τοὺς ἄρχοντας, ἀλλὰ καὶ πρὸς τοὺς ἀρχομένους.

Κάποιος δὲ ἅγιος ἄνδρας εἶπε κάτι τὸ ὁποῖον φαίνεται ὅτι εἶναι τολμηρόν, πλὴν ὅμως τὸ εἶπε. Ποιὸ εἶναι δὲ αὐτό; Οὔτε τὸ αἷμα τοῦ μαρτυρίου ἠμπορεῖ νὰ...
ἐξαλείψη αὐτὴν τὴν ἁμαρτίαν.

Διότι, εἰπέ μοῦ, διατὶ μαρτυρεῖς; δὲν τὸ κάνεις αὐτὸ διὰ τὴν δόξαν τοῦ Χριστοῦ; Σὺ λοιπὸν ὁ ὁποῖος θυσιάζεις τὴν ζωήν σου ὑπὲρ τοῦ Χριστοῦ, πῶς ἐξολοθρεύεις τὴν Ἐκκλησίαν, ὑπὲρ τῆς ὁποίας πρῶτος ἐθυσιάσθη ὁ Χριστός;

Ἄκουσε τὸν Παῦλον ὁ ὁποῖος λέγει: «Δὲν εἶμαι ἄξιος νὰ ὀνομάζωμαι ἀπόστολος, διότι κατεδίωξα τὴν Ἐκκλησίαν τοῦ Θεοῦ». Δὲν εἶναι μικρὰ αὐτὴ ἡ βλάβη ἀπὸ τοὺς ἐχθρούς, ἀλλὰ πολὺ μεγάλη. Διότι ἐκείνη μὲν ἀναδεικνύει αὐτὴν καὶ λαμπροτέραν, ἐνῶ αὐτὴ καταισχύνει αὐτὴν καὶ ἐνώπιον τῶν ἐχθρῶν της, ὅταν δηλαδὴ πολεμῆται ὑπὸ τὰ ἴδια τὰ τέκνα της. Διότι εἶναι μεγάλη ἀπόδειξις ἀπάτης τὸ νὰ μεταβάλλωνται ἔξαφνα καὶ νὰ διάκεινται ὡς ἐχθροὶ αὐτοὶ οἱ ὁποῖοι ἐγεννήθησαν καὶ ἀνετράφησαν μέσα εἰς τὴν ἐκκλησίαν καὶ ἔχουν γνωρίσει μὲ ἀκρίβειαν τὰ ἀπόρρητά τῆς πίστεως.

Αὐτὰ δὶ’ ἐκείνους οἱ ὁποῖοι μὲ ἀδιαφορίαν ἀκλουθοῦν ἐκείνους οἱ ὁποῖοι διαιροῦν τὴν Ἐκκλησίαν. Διότι καὶ ἂν ἀκόμη ἔχουν ἀντίθετον πρὸς τὴν Ἐκκλησίαν πίστιν, καὶ δὶ’ αὐτὸν τὸν λόγον δὲν ἁρμόζει εἰς ἐκείνους ν’ ἀναμιγνύωνται, ἐὰν ὅμως ἔχουν τὴν ἰδίαν πίστιν, τότε πολὺ περισσότερον δὲν πρέπει νὰ ἀναμιγνύωνται. Διατὶ ἄραγε; Διότι ἡ νόσος προέρχεται ἀπὸ φιλαρχίαν.

Δὲν γνωρίζετε τί ἐπαθον οἱ περὶ τοὺς Κορὲ καὶ Δαθᾶν καὶ Ἀβειρῶν; καὶ μήπως μόνον αὐτοὶ καὶ ὄχι καὶ οἱ μετὰ ἀπὸ αὐτούς;