Ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος έβαλε βαθιά μέσα στη καρδιά του τα λόγια του αποστόλου Παύλου, με τα οποία μας παρακινεί, τους κόπους και τα δεσμά χάριν του Χριστού, να τα θεωρούμε σαν τα μεγαλύτερα δώρα Του: «Σας δόθηκε χάρισμα από τον Χριστό, όχι μόνο το να πιστεύετε σ’ Αυτόν, αλλά και το να πάσχετε γι’ Αυτόν» (Φιλιπ. 1, 29).
Δώρο, επομένως, και όχι κατάρα είναι η ευκαιρία να… ιδρώσουμε ή και να ματώσουμε λιγάκι για τη πίστη μας. Τιμή και ευλογία είναι το να πάθουμε και κάτι για τη δόξα του Χριστού! Και φυσικά Εκείνος δεν έχει καμιά ανάγκη τις δικές μας θυσίες και κακοπάθειες! Εμείς είμαστε εκείνοι, που -με μηδαμινό «κόστος»- εξασφαλίζουμε τη σταθερή ελευθερία μας και τη σίγουρη ελπίδα ανείπωτης δόξας!
«Ουκ άξια τα παθήματα του νυν καιρού προς την μέλλουσαν δόξαν αποκαλυφθήναι εις ημάς», μας βεβαιώνει ο Απόστολος Παύλος (Ρωμ, 8.18). Δεν θα υπήρχε πιο έγκυρη μαρτυρία, παρά από αυτόν, ο οποίος και κακοπάθησε περισσότερο από κάθε άλλον, και γεύθηκε τη μελλοντική δόξα ήδη από… εδώ και τώρα!
Σήμερα βέβαια, δόξα τω Θεώ, δεν αντιμετωπίζουμε διωγμούς για την πίστη μας, όπως σε παλιότερες εποχές. Όμως δεν παύουν -τουλάχιστον- τα ειρωνικά σχόλια και τα ειρωνικά χαμόγελα από τους πολλούς, που θεωρούν την υπακοή στο Χριστό… ανόητη σκλαβιά και τυραννία. Δεν παύει να κυριαρχεί η απαξίωση του εκκλησιαστικού τρόπου ζωής και η θεώρηση της Εκκλησίας ως… στρούγκας και μαντριού, μέσα στο οποίο ο άνθρωπος δήθεν καταντάει ένα άβουλο προβατάκι! Και δεν είναι σπάνιο, ακόμη και σήμερα, οι συνειδητοί Χριστιανοί να υφίστανται αρκετές θλίψεις και να σηκώνουν μεγάλους «σταυρούς», ζώντας μέσα σε οικογένειες ή σε άλλα κοινωνικά περιβάλλοντα, όπου βασιλεύει αυτό το ψευτο-φιλελεύθερο πνεύμα του κόσμου.
Έκτος όμως από τις απρόσμενες δοκιμασίες, που κάποτε καλούμεθα εκούσια να δεχθούμε και «χαίροντες» να περάσουμε, οφείλουμε με την ίδια χαρά και προθυμία να σηκώνουμε τον καθημερινό «σταυρό» της άσκησης και της πάλης κατά των παθών μας.
Ο Απόστολος Παύλος, πολύ πριν αξιωθεί να του φορέσουν αλυσίδες για τη δόξα του Χριστού, αγωνίστηκε σκληρά να φορέσει ο ίδιος στον εαυτό του τις «αλυσίδες» της υπακοής στο θέλημα του Θεού. Αγωνίστηκε να αλυσοδέσει τα πάθη του. Το ομολογεί ο ίδιος γράφοντας προς τους Κορινθίους: «Με σκληρές ασκήσεις ταλαιπωρώ το σώμα μου και το χαλιναγωγώ, από φόβο μήπως -ενώ θα έχω κηρύξει στους άλλους- εγώ ο ίδιος φανώ αδόκιμος» (Α’ Κορ. 9, 27).
Έχοντας λοιπόν αγαπήσει τις «αλυσίδες» των εντολών του Θεού, απόκτησε τη μόνη υπαρκτή ελευθερία: «την ελευθερία των τέκνων της δόξης του Θεού». Και γι’ αυτό θεωρούσε σαν μεγαλύτερη τιμή και δόξα του, κάθε κακοπάθεια και κάθε αλυσοδέσιμο για χάρη του Χριστού. Το μόνο που δεν ήθελε με τίποτε να χάσει, ήταν η υψίστη Χάρη να αισθάνεται και να είναι δούλος του Χριστού!
Η νηστεία, ο έλεγχος των λογισμών, η ταπείνωση της εξομολόγησης, ο σωματικός κόπος της προσευχής και της συμμετοχής στη λατρεία, τα έργα της ελεημοσύνης, η συγχώρηση των εχθρών μας, η μακροθυμία και κατανόηση στις ιδιοτροπίες του διπλανού μας, και τόσες άλλες σωματικές και ψυχικές ασκήσεις, δεν έχουν σκοπό να φθάσουμε κάποια… ρεκόρ ηθικής και καθωσπρεπισμού. Απλούστατα έχουν σκοπό να μη χάσουμε ποτέ την υψίστη Ελευθερία.
Ποιά είναι η ύψιστη Ελευθερία;
Είναι η Ελευθερία να αγαπάμε ολόψυχα και πάνω από όλα το Χριστό και αυτούς που Εκείνος ονόμασε «μικρούς αδελφούς» Του, δηλαδή όλους τους ανθρώπους, στους οποίους εμείς πρέπει καθημερινά να γινόμαστε «πλησίον».
Όλη η κακοπάθεια της χριστιανικής άσκησης έχει σκοπό, να μην αφήσουμε ποτέ και κανένα να μας φορέσει άλλες αλυσίδες, εκτός από εκείνες, που μας… ελευθερώνουν «δένοντας» μας με τον Ελευθερωτή μας Χριστό.
(Αρχιμ.Βαρνάβα Λαμπρόπουλου, «Αναζητώντας ελευθερία»)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου